Nothing exists; no hell, no zenith,
everything’s life, if it’s unsheathe!
‘Devils do exist’; it’s just a myth,
it’s only human, the feelingless heath!
Sometimes it’s being mystery; how to stay blithe,
with evils around you, some people you’re with!
When one’s good to world; he’ll find only writhe,
& who have been not, why get joy forthwith?
Why can’t we be close? why not kin n kith?
Let’s shape our relations like a goldsmith!
તારું ને મારું મળવું..
આમ ખૂલ્લા આકાશની પાંખમાં,
ને,ચૂમે તું મને અચાનક…
જાણે ફુલ સ્પર્શી ઉડે ભમરો આકાશ માં..
ગુલાબી રંગોના આકાશ વચ્ચે,
તારા રંગો નાં શેડમાં,
જાણે હું ભૂલી પડી હોઉં..
આપણાં જ માર્ગમાં.
એકલું ઝાડ ને સૂકી ડાળ ,
જવાનાં જ હતાં એનાં પ્રાણ..
ત્યાં આવી એક પંખી બેઠું ,
જાણે આશાનું કિરણ દીઠું..
કલરવ એનો સંજીવની બુટ્ટી,
રુંવે રુંવે કૂંપણ ફૂટી ..
મળ્યું વૃક્ષને નવજીવન
વધાવે જેને આખું વન.. !!
ધૂંધળુ – ધૂંધળુ ,
ઝાંખુ – ઝાંખુ ,
પૂર્ણ થવાની આશમાં,
રઝળતું – ભટકતું ,
ક્યારેક મુખે સ્મિત
તો
ક્યારેક આંખે આંસુ લાવતું..
એક અધૂરું સ્વપ્ન ..!!
જીવન હકીકતમાં જેવું જીવાય છે,
એવું ક્યાં કદી કોઈને કહેવાય છે..
આંખે છલકાતાં આંસુ છુપાવીને,
કોઈ પૂછે તો મજામાં છું એમ કહેવાય છે…
અઢળક ઇચ્છાઓ ઉછળતી અંતરે,
પણ ઈચ્છા મુજબ ક્યાં કશું થાય છે…
રોજ પીરસાય છે અહીં અવનવી વાનગીઓ,
ગુસ્સો ખવાય છે ને ગમ પીવાય છે…
સુખનાં મૃગજળ પાછળ તરસ્યા હરણની દોટ,
આ મૃગજળનું છળ ક્યાં કોઈને સમજાય છે..
તોય માણે ‘શબનમ’ જિંદગી નાં રંગને,
પાનખરને પણ વસંત સમજી ઉજવાય છે…
प्रकृति के रंग अनेक
इंसानों के ढंग अनेक
सुख दुःख की होती
यहाँ आँख मिचौली हैं
जीवन के रंग मंच पर
तो भाई,
हर दिन – “होली हैं”
આભે ઉડ્યા રંગીલા રંગ કે ફાગણ ફોર્યો છે..
આવો રંગે રમીએ ઓ સજન કે ફાગણ ફોર્યો છે
ડાળો છે ઝૂકી ઓલ્યા ફૂલડાંનાં ભારથી..
ભમતાં પતંગિયાં અદકેરાં પ્યારથી..
મહેક્યું હવાનું અંગ અંગ કે ફાગણ ફોર્યો છે ..
અબીલ ગુલાલથી શોભે ગગન છે ,
પિચકારીઓથી ભીંજાયે તન છે,
રંગાઈ હું તો કાન્હાને રંગ કે ફાગણ ફોર્યો છે ..છે,
હૈયે હુલ્લાસ ને મનમાં ઉમંગ ,
મિત્રોની મહેફિલનો જામ્યો છે રંગ ,
સંગીતનો વ્હાલો લાગે સંગ કે ફાગણ ફોર્યો છે..
રંગોની પીંછી ફરી સંધ્યા રંગીન ,
ફૂલોની સોડમમાં સૌ બન્યા લીન,
થયા કુદરતનાં કામણ જોઈ દંગ કે ફાગણ ફોર્યો છે ..
આભે ઉડ્યા રંગીલા રંગ કે ફાગણ ફોર્યો છે..
આવો રંગે રમીએ ઓ સજન કે ફાગણ ફોર્યો છે
કોરી કોરી આંખોમાં સપનાની વાવ,
ભીની ભીની વાતોથી આમનાં છલકાવ..
અંતરના ઊંડાણમાં ખાલી છીપલાઓ નું ઘર,
મોતી છે એમાં.. કહી આમનાં ભરમાવ..
વીત્યો જે સમય ભરી લે હથેળીમાં,
રેતી કહી એને…આમનાં સરકાવ્…
કોરી કોરી આંખોમાં સપનાની વાવ..
સઘળે દૂર સુધી વ્યાપી છે તું,
ભરચક ટોળામાં શામિલ છે તું,
ક્યારેક નવરાશમાં તો,
ક્યારેક વ્યસ્તતામાં ટપકી છે તું,
કેહવા માટે તો ઘણા છે અહીંયા…પણ,
સાથે મારી એકમાત્ર ઉભી છે તું.
મારી વહાલી એકલતા…!
મારા દિલમાં પ્રેમની પ્યાસ રહેવા દે,
મારી આંખોમાં તારી આશ રહેવા દે,
બાકી તો બધું છીનવી લીધું છે તેં,
બચી છે એક યાદ, એ યાદ રહેવા દે…
તારી બેવફાઈનાં દર્દમાં હવે પહેલાં જેવી મજા નથી..
સજા એટલી મળી પ્રેમમાં, હવે બાકી કોઈ સજા નથી..
એવી કારમી હતી તિશ્નગી અમે ઝાંઝવાંઓ પણ પી ગયા..
ઘણા ચક્રવાત સહી ગયા, હવે શ્વાસ લેવા હવા નથી…
જઉં ક્યાં હું લઈને બીમાર દિલ, હવે કેમ એનું જતન થશે,
મળ્યું મહોબ્બતોનું છે દર્દ પણ, મળી કોઈ એની દવા નથી…
સહ્યા હર સિતમ, હર ઘાવ તારા, “આશ”, મતલબ એ નથી,
તારા હર ગુનાહને માફી દઉં, એક બંદો છું કંઈ ખુદા નથી…
