પિતા

માંના ગુણો તો જાણે છે જગ , પણ
પિતાનાં પ્રેમની ન કોઈને પરવાહ,
કેમ કરી ભૂલો એ પ્રેમળ મૂર્તિને,
જેની આંગળી પકડી કાપી જીવનની રાહ..

પ્રેમભર્યો ઠપકો ને સમજણની શીખ ,
ભટકતાં બાળને ક્યારેક બતાવે બીક,
પ્રોત્સાહક શબ્દો ન ખૂટે કદી જેનાં ,
એવા પ્રેરણાનાં ઝરણાંને ઘણી ખમ્મા..
કેમ કરી…….

દુઃખ ન કહે કોઈને પણ સૌનું એ સુણે,
આખું ચોમાસું એની આંખોનાં ખૂણે ,
શબ્દો વડે લાગણી બતાવતા ન આવડી,
એવા લાગણીસભર ઘૂઘવાતા દરિયાની વાહ..
કેમ કરી …….

પુત્રની હોય પીડા કે હોય દીકરીનું દુઃખ ,
નહીં આવે એને ક્યાંય બે ઘડી પણ સુખ,
સંતાન પર તડકો ન આવવા દે કદી ,
એવી ઠંડી છાયાવાળા વડલા સમાં ..
કેમ કરી ……….

આ રચનાને શેર કરો..
This entry was posted in કાવ્ય. Bookmark the permalink.

Leave a Reply